W tym czasie Amerykanie podjęli bezpardonową walkę o niepodległość, odnosząc pierwsze sukcesy w walce z Anglikami. Bez wahania w 1776 roku podejmuje decyzję o wyjeździe do Ameryki. Tu z miejsca doceniono jego wykształcenie i zdolności przywódcze. Dostał nominacje na inżyniera armii amerykańskiej i polecenie ufortyfikowania miasta w rejonie rzeki Delaware. Prawdziwą sławę i uznanie przyniosła mu budowa fortyfikacji w rejonie Saratogi, dzięki czemu Amerykanie odnieśli zwycięstwo, a następnie budowa twierdzy West Point nad rzeką Huston. Dzięki tym sukcesom otrzymał awans na stopień generała brygady a West Point stał się siedzibą Akademii Wojskowej USA. O pamięci Amerykanów świadczą liczne pomniki bohatera np.: w parku La Fayette w Waszyngtonie, na polu bitwy pod Saratogą, w Chicago, Bostonie itp.

​

Tadeusz Kościuszko to przede wszystkim Polak. Mimo ciężkiej sytuacji w Polsce, wraca do kraju. Na Sejmie Czteroletnim zapada uchwała o zorganizowaniu 100-tysięcznej armii. Kościuszko otrzymuje angaż i nominacje na generała-majora wojsk polskich. W 1791 roku zostaje uchwalona konstytucja majowa obalająca stary porządek, przekreślając zgubne przywileje szlacheckie. Przeciwko tej konstytucji nastąpiła konfederacja targowicka sprowadzając na Polskę olbrzymią armię rosyjską. Polacy z niewielką armia stawili opór. Kościuszko odznaczył się w bitwie pod Zielenicami i Dubienką. Jako jeden z pierwszych otrzymał krzyż „Virtuti Militari”. Wojna jednak była przegrana, a efektem tego był drugi rozbiór Polski w 1793 roku.

​

Ci, którzy nie pogodzili się z tym faktem musieli emigrować głównie do Saksonii. Klęska w wojnie z Rosja i II rozbiór Polski wstrząsnęły społeczeństwem polskim i stworzyły sprzyjający klimat do podjęcia zbrojnej walki o niepodległość kraju. W Dreźnie powstał ośrodek spiskowy z Ignacym Potockim i Hugonem Kołłątajem na czele. Tadeusza Kościuszkę wyznaczono na naczelnego wodza insurekcji. Zabiegał on o pomoc Francji, ale jej nie uzyskał. Zdecydował ze Polacy mogą tylko liczyć na siebie. Oparł się na doświadczeniach amerykańskich i chciał włączyć do walki cały naród, łącznie z chłopami. Po złożeniu przysięgi w Krakowie w marcu 1794 roku natychmiast przystąpił do walki odnosząc pierwsze wspaniale zwycięstwo pod Racławicami gdzie chłopi udowodnili że potrafią „żywic i bronić Matki Ojczyzny”. Potem było już coraz bardziej groźnie. Do wojny przystąpili Prusacy i doszły nowe siły z Rosji.